01 mei 2012 | 11:04
Tekst: Dilan Yesilgöz
Schokkende beelden van rechters van het Utrechtse hof die zich laten uitschelden door zes, zojuist veroordeelde, groepsverkrachters. De rechters kijken een beetje apathisch voor zich uit, net jongentjes die gepest worden op het schoolplein en niets terug durven te doen. Ze laten het van zich af glijden, je hoort ze denken ‘Ach, woorden doen geen pijn’.
De criminelen worden ter plekke door niemand aangesproken op belediging van het hof en verdwijnen vloekend en tierend achter de tralies. Tijdje gevangenisstraf zal hun street credibility verhogen en zodra ze op vrije voeten zijn, zullen ze op straat ontvangen worden als helden.
Onaantastbaar, respectloos en vette maling aan de maatschappij. En waarom ook niet? Het recht van de sterkste geldt.
19 maart 2012 | 08:26
Tekst: Dilan Yesilgöz
Een crimineel is een crimineel. En straattuig is straattuig. Dus Nederland: deal with it: ook de crimineel Ahmed is van ons. Geef hem geen legitimatie voor zijn daden. Spreek ook hem aan als een burger die verantwoordelijk is voor deze samenleving, en reken hem vervolgens daar op af. Dat schrijft Dilan Yesilgöz.
04 maart 2012 | 12:09
Tekst: Dilan Yesilgöz
Een keer in de zoveel tijd voel ik de woede in me opkomen. Daar waar ik mij zelden aangesproken voel als het in het Nederlandse debat over ‘allochtonen’ gaat, en, geef toe, dat is best vaak, gebeurt er af en toe iets waardoor mijn bloeddruk stijgt, mijn ogen gaan vlammen en ik acuut moet mediteren om niet te ontploffen.
Dan spreek ik mezelf toe dat ik mij niet in het debat moet gaan mengen, ik vind het immers niet mijn ‘ding’, maar mijn koppigheid (en woede) wint het toch.
Dus daar gaan we….
02 februari 2012 | 22:09
Tekst: Dilan Yesilgöz
Verhaal 1
Hij: “Ik wil best met je trouwen, we hebben immers twee keer thee gedronken en onze moeders kunnen het goed vinden, maar dan moet je wel naar Duitsland verhuizen”.
Zij: “Maar ik moet bij mijn moeder blijven, ik kan Turkije niet verlaten, kom jij maar hier naar toe. Je kan werken in mijn ooms winkel”.
Hij: “Ik verdien in Duitsland wel 1500 euro netto. En ik heb een auto, dus..”
Zij: “Mam? Wat vind jij?”
Esra abla, de presentatrice, danst richting de mama die in het publiek zit. “Wat zeg jij er van, tantetje? Jij wilt toch ook dat je dochter gelukkig wordt?”
De moeder barst in huilen uit en de band zet een lied van Tarkan in.
De kijker weet het al, dit wordt een deal. Het meisje is immers 31, ook niet meer de jongste, veel eisen zal ze niet stellen. De details zullen achter de schermen door de families afgetikt worden en de bruiloft komt er.
28 september 2011 | 07:36
Tekst: Dilan Yesilgöz
Zonder gelijkheid bestaat geen vrijheid. De overheid moet kunnen waarborgen dat al haar burgers gelijk worden behandeld. Op het moment dat gelijke rechten in het geding komen, moet de overheid ingrijpen. Daar mogen we als samenleving nooit iets op afdingen. Dit is de kern van een beschaafde democratie. De discussie en publieke opinie rondom het boerka-verbod heeft mij dan ook enorm verbaasd. Van links tot rechts wordt het recht om een boerka te dragen verdedigd. In een rechtsstaat zou een beperking van de vrijheid van godsdienst niet passen. Maar juist een rechtstaat moet de grenzen van deze vrijheid bewaken. Zeker als onder het mom van vrijheid van godsdienst individuen onderdrukt en volledig geïsoleerd worden van de rest van de samenleving.
