02 februari 2012 | 22:09
Tekst: Dilan Yesilgöz
Verhaal 1
Hij: “Ik wil best met je trouwen, we hebben immers twee keer thee gedronken en onze moeders kunnen het goed vinden, maar dan moet je wel naar Duitsland verhuizen”.
Zij: “Maar ik moet bij mijn moeder blijven, ik kan Turkije niet verlaten, kom jij maar hier naar toe. Je kan werken in mijn ooms winkel”.
Hij: “Ik verdien in Duitsland wel 1500 euro netto. En ik heb een auto, dus..”
Zij: “Mam? Wat vind jij?”
Esra abla, de presentatrice, danst richting de mama die in het publiek zit. “Wat zeg jij er van, tantetje? Jij wilt toch ook dat je dochter gelukkig wordt?”
De moeder barst in huilen uit en de band zet een lied van Tarkan in.
De kijker weet het al, dit wordt een deal. Het meisje is immers 31, ook niet meer de jongste, veel eisen zal ze niet stellen. De details zullen achter de schermen door de families afgetikt worden en de bruiloft komt er.
10 december 2011 | 14:38
Tekst: Mohammed Benzakour
Dacht even dat ik was beland op een datingsite: ‘Marokkaanse vrouw zoekt blonde prins’. Maar nee, gewoon de opiniepagina. Een geschoolde Marokkaanse vrouw maakt gewag van haar vruchteloze zoektocht naar de Marokkaanse prins en ziet zich nu gedwongen haar geluk te zoeken bij een blonde proseliet.
04 december 2011 | 11:36
Tekst: Samira Ahli
Hoe kan je als weldenkende, o zo hoogopgeleide Marokkaanse vrouw kiezen voor zo'n boerenpummel-hang-Marokkaan? Want dat zijn ze toch allemaal?
Over Marokkaanse vrouwen in Nederland verschijnen al tien jaar lang ieder jaar dezelfde drie artikelen. Ieder jaar komt een journalist tot de 'schokkende ontdekking' dat Marokkaanse vrouwen soms in het land van herkomst worden gedumpt door hun man. Ieder jaar richt iemand een website op voor Marokkaanse meiden die depressief worden door de 'culturele spagaat' waarin ze leven. En ieder jaar moet iemand als tegenwicht een artikel schrijven over hoe succesvol Marokkaanse vrouwen zijn in het onderwijs en op de arbeidsmarkt, maar dat het ze op de huwelijksmarkt helaas minder voor de wind gaat. Stereotyperingen waaraan ik mij als Marokkaans Nederlandse vrouw mateloos heb geërgerd, maar die nu, tot mijn grote ontsteltenis, worden overgenomen door mijn 'soortgenoten', zoals door Nora Kasrioui op deze opiniepagina en in de Volkskrant. Zij schrijft bovendien een artikel dat bol staat van de onjuiste aannames.
01 december 2011 | 10:29
Moderne Marokkaanse vrouwen laten de meeste Marokkaanse mannen ver achter zich. Daarom wijken ze uit naar (bekeerde) Nederlandse mannen. Dat stelt Nora Kasrioui vandaag in de Volkskrant.
28 november 2011 | 17:34
Tekst: Bart Voorzanger
Het burgerlijk ‘huwelijk’ is een onding, een onvolledig geseculariseerd kerkelijk instituut, waarmee de staat zich mengt in kerkelijke aangelegenheden, van de weeromstuit kerkelijke normen inbrengt in het burgerlijk recht, kerkelijke inmenging in staatszaken uitlokt, en hele reeksen burgers tekort doet omdat hen geheel ten onrechte voordelen worden onthouden waar stellen die wel mogen ‘trouwen’ wel aanspraak op kunnen maken.
21 november 2011 | 17:51
In 2010 zijn er in Nederland 34,5 duizend allochtonen getrouwd. Een kwart van hen was van Turkse of Marokkaanse herkomst. De overgrote meerderheid van deze groep trouwde met een partner uit dezelfde herkomstgroep. In 90% van de gevallen kwam de partner uit Nederland, bij één op de tien huwelijken kwam de partner naar Nederland om te trouwen. De huwelijksmigratie is daarmee gelijk gebleven aan voorgaande jaren. Het aandeel migratiehuwelijken is sinds 2006 op of net iets onder de 10 procent gebleven. Dat meldt het CBS vandaag.
Onder Turken en Marokkanen ligt het percentage huwelijksmigratie hoger: ongeveer één op de vijf Turken en Marokkanen die in Nederland trouwden huwden een partner die speciaal daarvoor uit het land van herkomst kwam. In het begin van deze eeuw lag dat veel hoger. In 2010 zijn 970 Turkse en 870 Marokkaanse migratiehuwelijken gesloten.
03 oktober 2011 | 16:54
Tekst: Kemal Rijken
West-Europese Turken van de tweede generatie kiezen vaak voor een huwelijkspartner uit Turkije en houden er een traditioneler seksepatroon op na. Toch verschillen ze per land van elkaar.
05 september 2011 | 09:15
Ruim een week geleden berichtte de Volkskrant dat 43 procent van de autochtone ouders het erg vindt wanneer dochterlief zou thuiskomen met een allochtoon vriendje. 38 procent heeft er moeite mee als een zoon kiest voor een allochtone vriendin. Een meerderheid van de autochtone ouders accepteert dus een allochtone partner voor zijn/haar kind. Hoger opgeleide ouders hebben daar minder problemen mee dan laag opgeleide ouders. De Volkskrant schreef het artikel naar aanleiding een onderzoek dat was uitgevoerd door het tijdschrift J/M.
Het bericht leidde tot heftige discussies en opgewonden columns, onder andere van Elseviercolumnist Paul Lieben die schreef: "Toch - of voor de zoveelste keer - wordt een veel interessanter vraag in dit onderzoek niet gesteld. Dat is de regel in Nederlandse onderzoeken; we vragen alleen naar de politiek-correcte, bekende weg. Dus wel vragen die autochtonen eventueel in een minder goed daglicht stellen, maar niet het omgekeerde. De veel interessantere vraag, ook vanuit het oogpunt van integratie, is wat mij betreft: ‘Hoeveel procent van de allochtonen wil een autochtone, Nederlandse schoonzoon?"
Klopt de bewering van Lieben? Republiek Allochtonie las het hele artikel in J/M. Hieronder de belangrijkste resultaten van het onderzoek en vergelijkingen met ander, eerder onderzoek.
30 januari 2011 | 14:02
Autochtone Nederlanders hebben de meeste weerstand tegen een interetnisch huwelijk met een Marokkaanse Nederlander. De minste weerstand bestaat tegenover een interetnisch huwelijk met een Surinaamse Nederlander. Andersom gaat dit net zo op: Antilliaanse en Surinaams Nederlanders staan veel welwillender tegenover een gemengd huwelijk dan Turkse en Marokkaanse Nederlanders.
Dit blijkt uit een onderzoek van Willem Huijnk van de Universiteit Utrecht, waar ruim 8.000 autochtone Nederlanders en 1.400 migranten aan meewerkten. Hoe hechter de familiebanden zijn, hoe groter de weerstand tegen een gemengd huwelijk. Huijnk: “Familieleden (met hechte familiebanden, red.) zijn geneigd om ‘vreemdelingen’ buiten de familie te houden.” Dit geldt voor zowel de autochtone als de allochtone Nederlander. "De gedachte is dat mensen met een
verschillende etnisch-culturele achtergrond als een bedreiging kunnen worden gezien voor de culturele identiteit en solidariteit van de groep, in dit geval de familie", verduidelijkt Huijnk.
Huijnk onderzocht ook welke factoren bijdragen aan de sociaal-culturele integratie van migranten. Een belangrijke conclusie is dat contacten met familieleden in Nederland en in het
land van herkomst niet van invloed zijn op de houding tegenover sociaal-culturele aanpassing.
Familierelaties, bijvoorbeeld in het land van herkomst, vormen dus geen obstakel voor de integratie van migranten.
