11 april 2012 | 23:17
Zeven oud-bewindslieden van verschillende politieke partijen hebben het kabinet 'met klem' gevraagd terug te komen op het besluit om de subsidie aan het Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis (NiNsee) per 1 januari 2013 in te trekken. In een open brief aan staatssecretaris Zijlstra van OCW in de Volkskrant wijzen zij op het unieke karakter van het instituut en op het feit dat de Nederlandse regering zich bij monde van oud-minister Plasterk 'keihard' garant heeft gesteld voor voortzetting van het NiNsee.
In de loop der jaren is door vertegenwoordigers van verschillende partijen het grote belang onderstreept van het onder de aandacht brengen en houden van een 'lang verzwegen en omstreden onderdeel van onze vaderlandse geschiedenis'.
26 oktober 2011 | 07:22
Tekst: Bart Voorzanger
De recente tv-serie over De Slavernij richtte onze aandacht weer eens op een triest stukje vaderlandse geschiedenis. We zijn graag trots op de visionaire waaghalzen die ons land tot een centrum van handel, kunst, en wetenschap maakten, maar de schaduwkanten van hun optreden vergeten we liever. Een voorvader die in slaven handelde is niet echt iets om mee te pronken. Maar hoe zinnig zijn die trots en zijn tegenhanger nu eigenlijk?
04 juli 2011 | 09:45
Tekst: Shantie Ramlal-Jagmohansingh
Hoeveel mensen weten dat op 1 juli de afschaffing van de slavernij werd herdacht?
Waarschijnlijk niet veel. Het stilstaan bij de afschaffing van de slavernij op 1 juli leeft niet breed in Nederland. Waarom is het herdenken van de koloniale slavernijgeschiedenis relevant voor nu?
Als het er echt op aankomt, ben je dan een held, een verliezer, een passant of een psychopaat? Hoe gaan we om met de gemaakte keuzes die tekenend waren voor het eigen leven of dat van anderen? Uiteindelijk is dat wat we bestuderen als we kijken naar de geschiedenis. Vooral de gebeurtenissen waarbij mensen elkaar de ergste dingen hebben aangedaan, leren ons het meest over de menselijke aard, waar we wel of niet toe in staat zijn. Hierop reflecteren maakt de bestudering van de geschiedenis zinvol.
19 juni 2011 | 23:26
Tekst: Said Bouddouft
De huidige roep om verandering in de Arabische wereld kent een zekere analogie met de militaire staatsgrepen en opstanden van de jaren 50 en 60. De revolutionairen van toen hadden de mond vol over vrijheid, democratie en rechtvaardigheid. Toen zij hun macht hadden geconsolideerd, bleken zij even dictatoriaal te zijn als hun voorgangers. Hoe anno 2011 de strijd om de macht in Arabische landen er aan toe gaat kunnen wij in de kranten lezen, op TV zien en via het internet volgen. Hoe het er in het verleden aan toe ging, daarover publiceert Said Bouddouft een serie artikelen. Dit is deel 4 en gaat over de machtstrijd in Libië. Om dit artikel in het juiste kader te plaatsen is het lezen van het eerste deel aanbevolen (zie links onderaan dit artikel).
31 mei 2011 | 11:22
tekst: Said Bouddouft
De huidige roep om de verandering in de Arabische wereld kent een zekere analogie met de militaire staatsgrepen en opstanden van de jaren 50 en 60. De revolutionairen van toen, hadden de mond vol over vrijheid, democratie en rechtvaardigheid. Toen zij hun macht hadden geconsolideerd, bleken zij even dictatoriaal te zijn als hun voorgangers. Hoe anno 2011 de strijd om de macht in Arabische landen er aan toe gaat kunnen wij in de kranten lezen, op TV zien en via het internet volgen. Hoe het er in het verleden aan toe ging, daarover publiceert Said Bouddouft een serie artikelen. Dit is deel 3 en gaat over de machtsstrijd in Syrië. Om dit artikel in het juist kader te plaatsen is het lezen van het eerste deel aanbevolen (zie link onderaan dit artikel).
23 mei 2011 | 08:22
Tekst: Said Bouddouft
De huidige roep om de verandering in de Arabische wereld kent een zeker analogie met de militaire staatgrepen en opstanden van de jaren 50 en 60. De internationale verhoudingen verschillen wel. Said Bouddouft zoekt in een serie artikelen de overeenkomsten en verschillen met het verleden. Nu deel 2: Hosni Mobarak vertrekt in goed overleg.
Op 10 februari 2011 gaat de Veldmaarschalk Mohammed Hussein Tantawi het presidentiële Paleis binnen en zegt tegen president Mobarak: Sidi Rais (mijnheer de president) het is tijd om afscheid te nemen van het Egyptische volk. Waarop Mobarak zegt: maar waarom afscheid nemen? Waar gaan zij naar toe?
Dit is natuurlijk een grap. Hoe `de machtoverdracht’ in zijn werk is gegaan en welke heftige scènes zich hebben afgespeeld tussen Tantawi en Mobarak zal ongetwijfeld bekend worden als een van de aanwezigen zijn memoires uitgeeft. Het punt is wel dat in Egypte de macht is overgegaan uit handen van de President naar anderen zonder al te veel bloedvergieten (al blijft het natuurlijk zo dat elk slachtoffer er een te veel is). Ondanks de spontaniteit en de grote massaliteit, zijn de volksopstanden in Egypte zeer beheerst verlopen met duidelijk identificeerbaar leidersfiguren. Demonstranten maakten zelfs de Midan At-Tahrir (Tahrirplein) schoon na het vertrek van Mobarak.
20 mei 2011 | 21:21
tekst: Said Bouddouft (dit is het eerste artikel in een serie over veranderingen in de Arabische wereld)
De geschiedenis herhaalt zich. Het is een cliché met een grote kern van waarheid. Zeker als er gekeken wordt naar de strijd om de macht in de Arabische wereld. De jeugd in de Arabische wereld lijkt het heft in eigen hand te willen nemen. De jeugd is de decennia lange dictatuur, onderdrukking door en verrijking van een kleine minderheid ten koste van de overgrote meerderheid van de bevolking zat. Zij wil nu verandering. Overal is te horen dat het volk `de val het regime wil’.
De huidige roep om de verandering kent een zeker analogie met de militaire staatgrepen en opstanden van de jaren 50 en 60. Het spreekt voor zich dat er ook verschillen zijn. De internationale verhoudingen verschillen: de alleenheerschappij van het westen nu en de koude oorlog van toen. De koude oorlog was in het Midden-Oosten heel heet, maar ook de alleen heerschappij van het westen is daar sterk voelbaar. Ook het conflict met Israël is veranderd. Het conflict speelde in het verleden een sterkere rol dan nu. De internationale verhoudingen zijn in grote mate overigens bepalend geweest voor de vorming van de Arabische landen en de wijze waarop regeringen gevormd werden.
