07 juni 2011 | 11:35
Tekst: Mohammed Benzakour & Nuweira Youskine
Alweer bijna een jaar zit de moslimgemeenschap zonder eigen omroep. Discriminatie in het omroepbestel? Welnee. Deze omissie is te danken aan ex- en aspirant-bestuurders met meer talent voor zwendel, nepotisme en tribalisme dan voor journalistieke kwaliteit.
Dat niet alleen. Oplichterij zagen we ook met het Persoons Gebonden Budget binnen islamitische zorgbedrijven. En wat te denken van islamitische scholen die gesloten worden wegens wanpraktijken en moskeebesturen die elkaar het Godshuis uitvechten. Als klap op de vuurpijl bleek vorige week ook nog de witte-boorden criminaliteit zijn opmars te maken: de directeur van het noodlijdende Forum (instituut voor multiculturele vraagstukken), Sadiq Harchaoui, schraapte via allerlei bonussen en schimmige privéconstructies een protserige levensstijl bij elkaar.
25 mei 2011 | 00:04
Tekst: Mohammed Benzakour
Thuis aten wij veel vlees, bergen vlees. Een bord zonder vlees was als koffiecichorei: noodconsumptie. Niet voor niets dat het belangrijkste moslimfeest, het Offerfeest, draait om het dier. Nog steeds zie ik hoe mijn moeder in de keuken met opgestroopte mouwen korte metten maakte met die meterslange schapendarmen, spoelend, knippend, knoopjes makend. Niets van het dier werd gespaard; de kop, poten, hart, longen, pens, kloten, slokdarm, alles belandde goed gekruid en gestoofd in onze magen, waarbij de vacht niet zelden eindigde als karpet of warm onderlegger voor in bed.
We hebben het hier over een eeuwenoude cultus, overgedragen van generatie op generatie: de eerste vega-moslim moet ik nog tegenkomen.
18 september 2010 | 16:01
Terry Jones tuinfikkie werd op de valreep afgelast, maar Pauw & Witteman hadden hun favorite fire alweer gestookt: moslimpje pesten. Een beproefde methode: nodig een ROM (Radicale Opinie Moslim) uit en brandt ‘m voor het oog van de natie af. Of liever: laat hem in zijn eigen vuurtje gaar branden.
Dat afbranden gaat niet spontaan maar georkestreerd, volgens een uitgedokterd draaiboekje, met een dienstige rol voor andere tafelgasten. Dodelijke glimlachjes, balletje kaats, knipoogjes over en weer, botte interrupties, sardonische spot, funeste insinuaties. De leidraad is simpel: maak de ROM belachelijk. We zagen het toneelstukje al opgevoerd bij imam El Moumni en imam Fawaz Jneid, herhaald bij advocaat Enait en jongerenimam Jabbar van de Ven, bij columnist Jaabri en, sinds vorige week, ook bij de student met de moeilijke naam: Izz ad-Din Ruhulessin (weggelopen uit een 1001-nacht sprookje?). Elke ROM eindigt moedeloos, besmeurd, lamgeslagen. De enige ROM die alle kruisverhoren fier trotseerde was Abou Jahjah. Maar ja, deze man kent een zeldzaam retorisch talent.
Fatwa van de dag
21 juni 2010 | 15:50
.... voorlopig zit ik met de gebakken vijgen, want ik kan zo onderhand geen voetbalkantine, lift, sportschool, verpleeghuis, supermarkt of restaurant meer betreden zonder schichtig om mij heen te spieden en te denken: ‘Jajaja lieve mensen, doe maar leuk en aardig tegen me, ik trap er niet meer in, want minstens de helft van jullie ziet mij het liefst per direct met een enkeltje ticket richting Sahara.’
Als ergens een moslimbommetje ontploft, een poot wordt uitgescholden, of anderszins allochtoon amok wordt gemaakt, is het goed gebruik dat van het moslimvolk op dwangbeveltoon distantie wordt geëist. Komt die publieke verantwoording er niet, dan ben je als moslim ‘one of them’. Een kronkelredenering die ik nu eventjes ook wil toepassen. ‘Geacht Nederlands volk, als u zich niet ogenblikkelijk excuseert c.q. distantieert van deze ‘monsterzege’, in woord (pers/tv) & daad (manifestaties op de Dam), dan zie ik u allen als one of them.’"
