05 juli 2011 | 08:44
Tekst: Jan Dirk Snel
De allochtoon is een figuur die steeds weer voor verwarring zorgt. Nee, ik doel niet op de mensen die als allochtoon aangeduid worden, maar op de aanduiding zelf. Het begrip allochtoon zelf is een bron van immense confusie. Het PVV-Kamerlid Joram van Klaveren vergrootte die vorige week woensdag alleen nog maar door voor te stellen om kinderen van zogenaamde tweedegeneratieallochtonen voortaan ook allochtonen te noemen: derdegeneratieallochtonen. Zijn voorstel is incoherent, omdat het de officiële definitie miskent. Maar die deugt toch al niet. Er is alle reden om het begrip af te schaffen.
01 juli 2011 | 08:40
Tekst: Jan-Dirk Snel
Al voor het symposium 'Populisme in de polder' dat het Wetenschappelijk Instituut van het CDA dinsdag 28 juni in Den Haag organiseerde naar aanleiding van het gelijknamige, recente themanummer van Christen Democratische Verkenningen, afgelopen was, waren er twee tegengestelde interpretaties van de toespraak die Maxime Verhagen daar hield, in omloop. Jaap Jansen vestigde daar de aandacht op. Terwijl NRC Handelsblad meende dat Verhagen zich ‘niet eerder’ ‘zo expliciet aan het gedachtegoed van de PVV over buitenlandse invloeden die Nederland zouden bedreigen’ verbond, noemde Radio1 de rede kennelijk een ‘aanval op de PVV’. Zoiets maakt nieuwsgierig. Wie heeft er gelijk? Helemaal nieuw bleek de tekst trouwens niet te zijn: een verkorte versie was vorige week al in Katholiek Nieuwsblad verschenen (zie de links onderaan het artikel)
26 juni 2011 | 12:50
Tekst: Jan-Dirk Snel
Het moet maar.
Ik geloof niet dat ik bij het begin van dit jaar had kunnen bedenken dat een onderwerp als ritueel slachten, waarmee de israëlitische en de islamitische ritus, de sjechieta en de dhabiha, onder één kopje worden samengebracht, me zo zou bezighouden. Het is geen thema dat me persoonlijk aangaat. Maar het raakt me wel, omdat het gaat over hoe we in onze samenleving omgaan met minderheden, met afwijkende praktijken – afwijkend niet in absolute zin, maar relatief: afwijkend van de toevallige meerderheid.
21 juni 2011 | 18:33
Tekst: Jan Dirk Snel
Het aardigste dat je nog over de Integratienota die minister Donner donderdag naar de Tweede Kamer stuurde, kunt zeggen is dat er geen touw aan vast valt te knopen. Iedereen kan een selectie van uitspraken naar eigen believen bijeensprokkelen. Bas Heijne had zaterdag helemaal gelijk toen hij vaststelde dat de taal van de nota ‘een mengeling van hysterie en nuchterheid’ is. Zo is het. Heijne had nog veel meer gelijk, maar als hij aan het slot stelt dat ‘het debat moet gaan over wat die Nederlandse waarden eigenlijk zijn – in deze tijd, in deze samenleving’, moesten we hem maar eens niet volgen.
18 april 2011 | 12:38
Tekst: Jan-Dirk Snel
Ik kom er niet helemaal uit.
Hoeveel vrijheid gunnen wij, wij als samenleving bedoel ik in dit geval, onze medemensen? Dat is de vraag die me de laatste weken en dagen bezighoudt. Werken grondrechten wel? Of werken ze alleen als mensen er dingen mee doen die we zo ook wel kunnen billijken? Kunnen grondrechten ook zo uitgehold worden dat ze in feite weer verdwijnen?
En dan doel ik meer op het maatschappelijk debat dan op de rechtspraktijk. Daar gaat het nog wel een tijdje goed, maar in de publieke en politieke discussie grijpt het verbodsvirus momenteel enorm om zich heen. En vroeger of later kan dat ook zijn weerslag hebben op de toepassing van het recht. Zaterdag voor een week publiceerde de rechtsfilosoof Wouter Veraart in de NRC een uitstekend artikel over het bredere ‘patroon van verboden’ dat zich momenteel aandient:
15 maart 2011 | 16:20
Tekst: Jan-Dirk Snel
Zou het ironie geweest zijn van Kustaw Bessems om in de intro op zijn interview met VVD-Kamerlid Jeanine Hennis te reppen van haar ‘liberale hart’? Het moet haast wel, want wat in het stuk de meeste aandacht trekt, is juist haar onachtzame omgang met een van onze meest fundamentele vrijheden. Liberalisme is nou bepaald niet het eerste waar je - zeker na vanmorgen - bij Jeanine Hennis aan denkt. Dit is de passage die in het geding is:
27 februari 2011 | 09:13
Tekst: Jan-Dirk Snel
Het is inmiddels nogal flauw om nog een spook door Europa te laten waren, maar de sharia zou je anders met een gerust hart een dergelijke verschijningsvorm toe kunnen dichten. Het is in ieder geval een mysterieus ding, die sharia, net zo geschikt voor een gesprek als het weer. Je hoeft er geen verstand van te hebben om er toch over mee te kunnen praten. Het verschil is slechts dat je het weer aan den lijve voelt en dus, ook als je geen meteoroloog bent, op zijn minst op enige eigen waarneming kunt bogen, terwijl het aardige van de sharia is dat het echt een Gespenst is, om de term van Marx en Engels maar aan te halen: werkelijk zien doe je het ding niet, maar je kunt er wel lekker voor griezelen.
Elders ter wereld is de sharia natuurlijk wat belangrijker. In Egypte bijvoorbeeld. Daar willen ze de sharia in de grondwet houden, terwijl ze – ‘ze’ van de ChristenUnie in dit zorgelijke geval – die in Nederland … nee, niet eruit willen houden, maar er ook in willen zetten. Het enige verschil is dat de Egyptische grondwet stelt dat de sharia de belangrijkste bron van wetgeving is, terwijl de Nederlandse juist zou moeten stellen dat er voor de sharia hier geen plaats is. In geen van beide gevallen lijken de voorstellen me gelukkig, om het voorlopig maar heel erg voorzichtig te formuleren.
26 januari 2011 | 22:52
Brengen de Palestine Papers nieuws? Alleen mensen die abusievelijk dachten dat er over vrede onderhandeld werd, of zelfs over gerechtigheid, kijken misschien vreemd op. Achter de schermen blijkt gewoon nuchter geconstateerd te worden wat we zo ook al kunnen zien.
Vredesproces als denkmodel voert ons conceptueel op een dwaalweg. Vrede is niet het doel. Het conflict is al door de feiten beslist. De huidige toestand zal in alle omstandigheden voortduren. Dat is het werkelijke proces: voortmodderen.
Dat schrijft Jan-Dirk Snel. Hieronder zijn volledige artikel.
27 september 2010 | 10:13
Tekst: Jan Dirk Snel
Nederland heeft er weer een groot denker bij. Tenminste, dat zou je denken als je de media volgt. Aan Martin Bosma valt niet te ontsnappen. Hij heeft een boek gepubliceerd met niet minder dan drie spelfouten in de korte en toch niet al te ingewikkelde titel: De schijn-élite van de valse munters. Een eenvoudige zoekopdracht in Picarta leert al snel dat munters die kennelijk vals zijn - iets heel anders dan valsemunters -, vooral in de titels van jongensboeken figureren. We weten dus al in welke categorie het boek thuishoort.
