Elma Drayer praat klakkeloos het CIDI na over Kristallnachtherdenking

In opinie door Maarten Jan Hijmans op 08-11-2013 | 10:42

Tekst: Maarten Jan Hijmans

Trouw-columniste Elma Drayer laat zich als een soort roeptoeter voor het karretje spannen van het CIDI dat de Kristallnachtherdenking van Nederland Bekent Kleur in 2010 kapot probeerden te maken, omdat er - o schande - ook wel mensen en organisaties naar die herdenkingen toe kwamen die kritiek hadden op Israel. Dat betoogt Maarten Jan Hijmans in onderstaand stuk.

''Helaas trok het platform Nederland Bekent Kleur begin jaren negentig om onnaspeurlijke redenen de Amsterdamse Kristallnachtherdenking naar zich toe. Dit gezelschap werd niet zozeer gedreven door bekommernis om het lot der Joden onder het naziregime, noch om het eigentijdse antisemitisme. De voornaamste zorg van het platform betrof het hedendaags 'racisme'.''

Kijk, Elma Drayer gaat er in Trouw weer eens flink tegenaan. Nadat zij in maart van dit jaar de nodige mensen al op volstrekt uit de lucht gegrepen gronden voor antisemiet had uitgemaakt (en denk maar niet dat er ooit een woord van excuus afkon) gaat ze er nu, onder pakkende kop 'Amsterdam weet zich nog altijd geen raad met zijn Joden' weer eens lekker te keer tegen de herdenking van de Kristallnacht door het Platform tegen Racisme en Uitsluiting. De Kristallnacht was de nacht van 9 november 1938, toen de Duitse nazi's voor het eerst op grote schaal tekeer gingen tegen Joden en Joodse eigendommen. Het Platform herdenkt die gebeurtenis al sinds 1992, (vroeger gebeurde dat onder de naam 'Nederland Bekent Kleur'). En Drayer vindt dat dit gebeurt ''om onnaspeurlijke redenen''. Het zou immers niet gaan ''om bekommernis om het lot der Joden onder het naziregime'' of zelfs maar om het ''eigentijdse antisemitisme''. Nee het gaat om het hedendaagse 'racisme'.

Drayer volgt daarmee braaf het voorbeeld van twee Joodse organisaties, het Centrum, Informatie Documentatie Israel (CIDI) en het Centraal Joods Overleg (CJO), die sinds 2011 hun eigen Kristallnachtherdenking naast die van het Platform houden. Ook zij waren niet te spreken over de herdenking van het Platform.

Waarom?? Het Platform zou ''ultralinks'' zijn, vonden het CIDI en het CJO. En precies zo staat het ook te lezen bij La Drayer. Is het Platform echt ''ultralinks''? O ja, zeker wel. Om die reden hebben op zijn herdenkingen door de jaren heen mensen het woord gevoerd als Awraham Soetendorp (rabbijn), Eduard Nazarski (directeur Amnesty), Marjan Sax (Vrouwen tegen Uitzetting), Mies Bouhuys (schrijfster), Ed van Thijn (oud-minister, oud-burgemeester), Dominee Bram Grandia (Raad van Kerken), Judith Belifante (Kamerlid PvdA, oud-directeur van het Joods Historisch Museum), Mohamed Rabbae (oud-Kamerlid), Mirjam Ohringer (Joodse verzetsstrijdster), Henk van Moock (verzetsstrijder), Nuri Karabulut (DIDF), Lalla Weiss (Landelijke Sinti organisatie), Abdelkader Benali (schrijver), Hedy d'Ancona (oud-minister) en Amsterdams burgemeester Patijn en de wethouders Groen, Ossel en Van Es. Allemaal ultra-, ultralinkse mensen. Die het alleen maar hadden over ''hedendaags racisme''. En geen woord spraken over over '' het lot der Joden onder het nazi-regime'' of over ''hedendaags antisemitisme''.
Zou het?

Natuurlijk is dat niet zo. Drayer kletst maar wat met haar ge-ultralinks en dat het niet om een herdenking van 'het lot van de Joden onder het nazi-regime'' zou gaan. Ze laat zich als een soort roeptoeter voor het karretje spannen van het CIDI dat deze herdenking in 2010 kapot probeerden te maken, omdat er - o schande - ook wel mensen en organisaties naar die herdenkingen toe kwamen die kritiek hadden op Israel. (Let wel: kritiek die tijdens deze herdenkingen nooit is geuit, omdat dat volstrekt niet het moment noch de plaats ervoor zouden zijn geweest).

Maar voor het CIDI - en dat is de plek waar we de oorsprong van Drayers verhaal moeten zoeken - was de wetenschap dat zich zulke kritische mensen onder de aanwezigen bij deze herdenking bevonden, voldoende om te proberen de hele herdenking dan maar te saboteren. Een ander woord kan ik niet bedenken voor wat het CIDI deed. Als je drie weken voordat de herdenking plaatsvindt - onder het mom dat je 'Joods Nederland'' vertegenwoordigt een persbericht uitstuurt waarin je Nederland Bekent Kleur en de herdenking ''besmet'' verklaart, zoals het CIDI in 2010 deed, dan is er weinig twijfel aan wat je daarmee beoogt. Vooral als dat gepaard gaat aan het rondstrooien van een hoop kwaadaardige leugens door de huidige nieuwe directeur van het CIDI, die toen nog hoofdredacteur was van het Nieuw Israelietisch Weekblad (NIW). Leugens waarop mevrouw Drayer nu nog voortborduurt als zij schrijft dat de ''Joodse gemeenschap er na een reeks incidenten genoeg van had''.

En bijna was die sabotage gelukt. Een fluitiste die had zullen spelen zegde af, en ook een tweetal sprekers bleek om redenen die zij in het midden lieten ineens bedenkingen te koesteren. Het had weinig gescheeld of de opzet van het CIDI was gelukt en de herdenking van 2010 had na deze CIDI-interventie afgelast moeten worden. Met kunst en vliegwerk hielden we de herdenking overeind.

Maar die incidenten dan, waarover het CIDI en Drayer het over hebben? Incidenten die maakten dat Joods Nederland ''er genoeg van had'', zoals Drayer schrijft? Ach, die zijn er dus nooit geweest. Tenzij we het er per se over moeten hebben dat Abdou Menehbi in 2002, toen in het bezette Palestina een intifada woedde, daar een opmerking over probeerde te maken. Hij werd, bijna nog voor hij een woord had gezegd, weggetrokken bij de microfoon. Was dat een incident? Nauwelijks, denk ik, maar vooruit, Drayer krijgt het van me cadeau. Maar verder bestonden die incidenten alleen in het persbericht van het CIDI, de kolommen van het NIW, of in de pagina's van Het Parool, dat het in 2010 niet nodig vonden een verslaggever te sturen en dus maar Ronny Naftaniël van het CIDI napraatte.

En nu dus ook in het stukje van La Drayer. Ik zou haar graag vragen welke incidenten ze bedoelt. Dan zou ze met haar mond vol tanden staan en zou nog duidelijker blijken dat ze haar huiswerk niet heeft gedaan en dat ze het toepassen van hoor en wederhoor, toch een standaard-onderdeel van het journalistieke handwerk, alweer een keer niet nodig heeft gevonden.Te lastig waarschijnlijk. Als je weer een keer lekker ongenuanceerd wilt uithalen, kan je maar beter niet al te goed weten hoe het zit.

In één opzicht heeft mevrouw Drayer echter gelijk. En dat is dat er nu sinds 2011 in Amsterdam twee herdenkingen zijn, op zo'n 500 meter van elkaar, en dat de gemeente Amsterdam, dat wil zeggen burgemeester Van der Laan en wethouder Andrée van Es, daar wat aan wilden doen. Zij nodigden het Platform in 2012 uit voor een gesprek. ''Ook dat heeft blijkbaar niet mogen, baten,'' schrijft Drayer, maar navraag hoe het zat heeft ze niet gedaan. Want wat gebeurde daar? Het bleek ons tijdens dat gesprek - ik was erbij - dat het CIDI en het Centraal Joods Overleg (CJO) het niet nodig hadden gevonden om ook te komen praten. Blijkbaar werd van het Platform verlangd dat het na 20 jaar zijn herdenkingen zonder meer aan de wilgen zou hangen en ruim baan zou maken voor het CIDI en het CJO.

En daartoe was het Platform dus niet bereid. Niet omdat het Platform oudere rechten zou hebben of op zijn strepen zou willen staan - oh nee, ook wij vinden het gênant dat er nu twee herdenkingen zijn. Het lijkt de herdenking van de Februaristaking wel. Die waren er ook heel lang twee van. Nee, we zijn er niet toe bereid om de doodeenvoudige reden dat we niet willen dat de Kristallnachtherdenking de zoveelste herdenking van de Joodse nazi-slachtoffers wordt (er zijn er al een stuk of vier, vijf), waar op last van de mensen die zich opwerpen als leiders van ''de'' Joodse gemeenschap, bepaald wordt dat alleen slachtoffers van destijds ter sprake mogen komen en dan ook helemaal niets anders dan dat.

Onze herdenking is destijds begonnen naar aanleiding van een moord in het Duitse Bochum op een Turkse familie, die omkwam doordat hun huis door racisten in brand was gestoken. Onze Kristallnachtherdenking kreeg daardoor vanzelf in één klap een soort dubbele betekenis.Van herdenking van het allereerste nazi-pogrom tegen de Joden, werd het tevens en moment waarbij werd stilgestaan bij een gebeurtenis die symbool stond voor al datgene waartoe racisme uiteindelijk kan leiden. Of anders gezegd: het werd een herdenking van een gebeurtenis in het verleden, die tegelijkertijd een waarschuwing was voor wat in het heden zou kunnen gebeuren als we niet langer waakzaam zijn.

En zo doen we dat dus nu al 20 jaar. Bestaat er een vorm van herdenken die zinvoller is dan dat, mevrouw Drayer?

Martin (Maarten Jan) Hijmans is journalist en blogger. Dit stuk verscheen eerder op zijn blog Abu Pesoptimist, Jew in Arabia, Goy in Israel en is in overleg met hem ook op Republiek Allochtonië geplaatst. Eerdere stukken van Maarten Jan Hijmans op dit blog vindt u hier

Lees ook:

Ook dit jaar twee Kristallnachtherdenkingen in Amsterdam

Volg Republiek Allochtonië op twitter of like ons op facebook. Republiek Allochtonië (voorheen Allochtonenweblog) bestaat 7 jaar. Waardeert u ons vrijwilligerswerk? U kunt het laten blijken door ons te steunen.

 



Meer over cidi, elma drayer, kristallnacht herdenking, maarten jan hijmans, nederland bekent kleur.

Delen:

Reageer




Reacties


trees - 10/11/2013 16:43

Ultra links in een beetje overdreven , maar het zijn inderdaad wel voornamelijk linkse beroepswerkelozen en oproerkraaiers die op dit soort evenementen afkomen. Het blijkt ieder jaar ook maar een klein groepje te zijn en daarom lees je er in de krant eigenlijk nooit iets over.

sarah - 10/11/2013 15:11

Opvallend hoe het gedoe ronde de Kristallnachtherdenking door sommigen, op twitter, maar ook hier in de reacties, wordt geframed als een conflict tussen 'joden' (CJO, CDI) en 'niet-joden'.

Als je de historie van de herdenking in Nederland doorneemt, is het niet moeilijk te constateren dat er in de loop der jaren tal van Nederlandse joden en geregeld ook joodse organisaties betrokken zijn geweest, of nog steeds zijn (zoals Een Ander Joods Geluid) bij de Kristallnachtherdenking van Nederland Bekent Kleur/ het Platform.
De miskleunen van de reaguurders hieronder die dachten dat Maarten Jan Hijmans een hekel aan joden zou hebben, spreken boekdelen.
Mocht je een onderscheid willen maken, dan lijkt kritiek op Israel relevanter te zijn. Daarbij kun je je dan natuurlijk wel afvragen in hoeverre het gepast en/of relevant is om van 'Israel' een thema te maken op een Kristallnachtherdenking

Maarten Jan Hijmans - 10/11/2013 14:44

Tjeempie, daar laat mevrouw De Wit me toch flink schrikken. Roeptoeter, klakkeloos en voor een karretje spannen zijn communistisch- of zelfs NSB-jargon?? Nou, dan wordt het tijd dat ongeveer alle Nederlanders nog maar eens heel kritisch hun vocabulaire onder de loep nemen.
U hebt mijn argumenten gemist? Jammer hoor. Nog maar eens overlezen dat stukje dan. Er wordt echt in uitgelegd hoe het allemaal is gegaan. Maar toegegeven, de formulering is ietsje moeilijker dan het niveau van Ot en Sien.
U denkt dat ik niet van Joden houd? Ach, mevrouw De Wit, ik kan u geruststellen. Ik heb ze onder mijn beste vrienden, onder mijn familieleden zelfs.Sterker nog: ik ben er zelf één.
Maarten Jan Hijmans

Siphra - 09/11/2013 16:44

Dat Joden nu ook nog zelf gaan bepalen hoe de Kristallnacht wordt herdacht, moeten we natuurlijk niet willen.
*sarcasme modus off*

Bernadette de Wit - 08/11/2013 19:37

Stilistisch doet dit stukje me denken aan het taalgebruik van de communisten en de NSB (de heren democraten, kletsparlement, bonzenkliek, inktkoelies van het grootkapitaal, slippendragers van het internationale imperialisme, klassevijanden, de krachten van de reactie, enz.).

Klakkeloos, roeptoeter, voor het karretje spannen, enz.

Argumenten staan er niet in. Wel drogredenenen, waaronder complotdenken en slachtofferdenken (de vijand als monster afschilderen en jezelf als onschuldig lammetje).

Ik begrijp dat je iets tegen Joden hebt, maar is dit niet slecht voor je reputatie als schrijver, Maarten Jan Hijmans?