Said B. – vijf jaar later

In opinie door Claire Schut op 24-11-2019 | 21:27

Vijf jaar geleden schreef Said B. een sollicitatiebrief aan de vader van staatssecretaris Van Rijn (Volksgezondheid). Aanleiding was diens schokkende getuigenis in het Algemeen Dagblad dat de verpleeghuiszorg ernstig te kort schoot en zijn diep demente echtgenote soms ‘de urine over de enkels’ klotste. De brief won de derde prijs in een brievenwedstrijd van NRC Handelblad. Dat leverde Said B. geen baan op, mij als ghostwriter wel veel waardering. ‘Bravo!’ riep iedereen die de brief gelezen had. ‘Daar moet je wat mee doen!’ Dus startte ik ‘actie in de zorg’. Een boeiende ervaring.

In enkele maanden tijd verstuurde ik ruim 250 brieven. Daarin pleitte ik voor meer aandacht voor de moeilijke positie van werklozen zoals Said B. Voor betere ouderenzorg, meer handen aan het bed. Voor herbezinning op de hoge en soms onzinnige opleidingseisen in de zorg. En voor de introductie van deelcertificaten, leren in de praktijk. Zodat al die gouden handen en harten weer aan het werk konden in de zorg. Ik voorzag louter winst voor iedereen. 

Het leverde zeker 50 ontvangstbevestigingen op. Waaronder eentje van het Kabinet van de Koning en talloze automatische emailberichten van Tweede Kamerleden dat ze wekelijks honderden brieven krijgen en al die post echt lezen. Soms was er een inhoudelijke reactie. Vriendelijke briefjes van de afdeling Public Relations van de gemeente Hilversum, Rotterdam en Maastricht. Een ambtelijk schrijfsel namens staatsecretaris Van Rijn dat wat Said B. bepleitte allang standaard beleid was (over de ten hemel schreiende zorg voor zijn moeder en de terechte klachten van zijn vader geen woord). Belangenorganisatie ActiZ stuurde een uitnodiging voor een brede brainstormmiddag. De Haagse Stadspartij schreef dat zij het pleidooi van Said B. graag wilde oppakken, maar dat daar in Den Haag helaas geen geld voor was. En toenmalig PvdA-wethouder Baldewsingh van Den Haag liet weten dat hij een vergelijkbaar werkgelegenheidsproject als Said B. bepleitte al aan het uitrollen was. 

Maar veruit de meeste reacties – als er al een reactie kwam – waren zoals Bruno Bruins (in die tijd Raad van Bestuur UWV) het zo voortreffelijk formuleerde: ‘Beste mevrouw Schut, ik moet u alweer teleurstellen.’ En dan volgde er wat goedbedoeld gebrabbel over verkeerde loketten en tot wie ik me dan wel moest richten: minister Asscher van Werkgelegenheid, minister Bussemaker van Onderwijs, prinses Laurentien van Stichting ‘Lezen en Schrijven’ en beschermvrouwe van alle laaggeletterden van Nederland, Liliane Marijnissen (toen nog FNV, met zorg in haar pakket), onderwijs- en zorginstellingen, burgers, de kerk om de hoek…  

Van opgeven wilde ik niet weten. Het ging om de knelpositie van Said B. en van al die andere laaggeschoolde, laaggeletterde werklozen aan de onderkant van de arbeidsmarkt die door de hoge en soms onzinnige opleidingseisen en door de goedkopere arbeidskrachten uit het buitenland voorgoed uit de markt – en daarmee uit de maatschappij – gedrukt en buitengesloten dreigden te worden. Dat mocht niet gebeuren. 

Enfin. Mislukt. 

Het bleef stil. Verpletterend stil. Zelfs de ex-werkgever van Said B. en tevens de grootste zorgleverancier in Den Haag en omstreken zweeg in alle talen. Niemand riep: ‘Hèhè, gezond verstand. Niets dan win-win-win op alle fronten. Daar ga ik de schouders onder zetten.’  

Said B. verdient nu zijn brood met het afwassen in de spoelkeukens van chique restaurants en het schoonbikken van ondergekotste kroegen. Zwaar en smerig werk à € 8,50 bruto per uur. Hij kan er nauwelijks van rondkomen. Sparen voor een nieuw matras of een vakantie is er niet bij. In het weekend loopt zijn dienst bij de ene werkgever (in de avond en nacht) vaak naadloos over in zijn dienst bij een andere werkgever (’s morgens in alle vroegte). Ik heb hem nog nooit horen klagen: wat Allah voor hem beslist, is goed. Maar ik vind het niets. 

Speciaal voor Said B. en al die andere mensen die moeten sappelen om rond te komen, en die het volgens de elitaire en zelfvoldane vroemvroemdenkers van Nederland geheel aan zichzelf te danken hebben dat ze aan de verkeerde kant van het neoliberale verdienmodel geboren zijn of om een andere reden zijn ‘mislukt’, nogmaals de sollicitatiebrief van Said B. naar aanleiding van dit atikel
 

Den Haag, 16 november 2014 
 
Geachte heer Van Rijn,
 
Met ontzetting heb ik kennis genomen van uw verhaal. Mijn hart weent om u en de uwe, en al degenen in een vergelijkbare positie. Hoe graag zou ik u de zorg voor uw echtgenote uit handen nemen. 
U zoekt iemand met verstand, kennis van zaken, het hart op de juiste plaats. Ik ben zo iemand. Als assistent-leerling Helpende Welzijn en Zorg niveau 2 heb ik ervaring met alle gevraagde werkzaamheden. Ik kan uw vrouw wassen, aan- en uitkleden, kammen, steunkousen aandoen, incontinentieluiers verschonen (op tijd!), helpen met eten, troosten als ze de weg kwijt is. Ik snuit haar neus, knip haar nagels, wrijf haar koude handen. Ik neem haar mee uit wandelen in de rolstoel: de tuin, de vogels, zon op haar gezicht. ‘s Nachts zal ik checken of ze veilig ligt, haar dorst lessen, haar wang strelen als ze niet kan slapen. En als iemand me leert hoe ik medicijnen verstrek, kan ik ook dat voor haar verzorgen. 
 
Maar ik mag het niet. 
 
In reactie op uw – dramatische – getuigenis willen de kenners de kwaliteitseisen verhogen. Hogere opleidingen, meer diploma’s. Dat is niet waar het knelt. Meer handen aan het bed, minder boekhouders. Minder klokken, meer hart. Talent voor de zorg. Scherpe oplettende ogen. Mensenkennis. Snel van begrip. Van 0 tot actie in 10 seconden. Empathie. Inlevingsvermogen. Handen die van aanpakken weten. Die niet bang zijn van andermans stront, omdat je ze na gedane arbeid kunt wassen. Gezond verstand. Liefde voor mensen. Engelengeduld. 
Dat alles kan ik u bieden. Alleen geen diploma. De opleiding is mij te zwaar. Bovendien leer je er dingen die je niet nodig hebt. Ik leg u dat graag een keertje uit. 
 
Nu zit ik thuis met mijn gouden duimen te draaien. Laaggeschoold, 40+, moslim, Marokkaan, Berber en uit de Schilderswijk. U begrijpt: weinig kans dat ik nog aan de bak kom. Een gruwelijk vooruitzicht, verspild kapitaal. 
 
Ik kan dus onmiddellijk voor u aan de slag. En als Nederland bij zijn ridicule diploma-eis blijft, laat uw zoon dan deelcertificaten introduceren. Leren in de praktijk. Stap voor stap vakkennis verwerven. Zodat wie in de praktijk bewijst een vakonderdeel in de vingers te hebben, een certificaat krijgt waarmee hij dat specifieke werk mag doen. Het kan uw echtgenote helpen. En een leger laaggeschoolde werklozen zoals ik. 
 
Graag licht ik mijn belangstelling toe tijdens een persoonlijk gesprek. 
 
Hoogachtend, 
 
Said B. 
 

Wilt u dat Republiek Allochtonië blijft bestaan? Waardeert u ons vrijwilligerswerk? We kunnen uw steun goed gebruiken. U kunt Republiek Allochtonië steunen en een klein (of groot) bedrag doneren (nu ook via I-deal)


Neem een abonnement op onze dagelijkse nieuwsbrief: Subscribe to Republiek Allochtonië by Email

 


Meer over brief, zorg.

Delen:

Reageer