Saai

In opinie door Tofik Dibi op 22-03-2015 | 21:33

Tekst: Tofik Dibi

Pasgeleden ging een filmpje viral van een Libanese presentatrice, die een live interview met mannelijke geleerde Hani Al Seba’i afkapte, omdat hij haar opdroeg haar mond te houden. Verbale akkefietjes tussen presentatrices en mannelijke gasten zijn helemaal niet ongebruikelijk op de Arabische televisie. Toch haastten Westerse media als TIME, Hufftington Post, the Guardian en vele andere - ook Nederlandse - zich om hier verslag van te doen. Het “meesterlijke” optreden van Karaki werd massaal bejubeld als een toonbeeld van moed. Het filmpje is al meer dan acht miljoen keer bekeken op YouTube.

Het is slechts een recent voorbeeld van een honger naar islamitische “helden”, die bewijzen dat niet elke aanhanger van de islam een terrorist, vrouwenhater of hopeloos achtergebleven in de tijd is.

Toen bleek dat Lassana Bathily vijftien mensen had gered in een Joodse supermarkt tijdens de terroristische aanslag in Parijs, verwezen vele mediakoppen naar hem als een “islamitische held”, alsof zijn geloofsovertuiging op de een of andere manier relevant was. Moslims - ook ik - grepen gretig naar hun social media accounts om Ahmed Merabet, de agent die in dezelfde aanslag gedood werd, te eren met de hashtag campagne #JeSuisAhmed. Zie je wel, leken we te willen zeggen, moslims kunnen heus ook verlichte verdedigers van het vrije woord zijn.

Maar het enige wat deze wereldwijde roep om een weerwoord, hoe goed de intentie ervan ook is, uiteindelijk veroorzaakt is een nog sterkere associatie met extremisme. We zien en horen moslims namelijk alleen gerelateerd aan terreur, het deelnemen eraan of het afwijzen ervan. De roep verraadt ook, dat veel moslims geïnternaliseerd hebben dat er iets inherent fout is aan hun geloofsovertuiging.

De realiteit is natuurlijk, dat de meeste moslims noch helden noch extremisten zijn. Net als de meeste mensen, is een meerderheid van de moslims vrij saai. Ze kijkenn Netflix series, klagen over politiek, zeuren over het weer en worstelen met werk en relaties. Religie, net als kleur, geslacht en geaardheid, is wezenlijk, maar niet het geheel van hun identiteit. Er heeft in de geschiedenis geen extremistische moslim bestaan, die een terrorist is geworden enkel door het reciteren van Koranverzen. Net zo min, is er een moslim die wonderen verricht in de wereld simpelweg door zijn hand op de Koran te leggen. Door gedrag, goed of slecht, te verklaren met heilige teksten, bedenken beide kampen in essentie excuusjes voor de daden van volwassen mannen en vrouwen. Zo ontnemen ze hen individuele verantwoordelijkheid en pleiten ze ze hen in wezen vrij.

Voor iedereen, die bezorgd is over wie nou de meest “echte” moslim is, is het antwoord: ze zijn het allemaal. De 30.000 tot 50.000 leden van terreurgroepering IS zijn moslim. Zo ook de leden van Boko Haram en al-Shabaab. En de meer dan anderhalf miljard anderen. Eenheid in geloof is echter geen eenvormigheid.

De opdracht, die voor ons ligt is niet om een counter-narrative te produceren - deze zal immers altijd reactionair zijn - maar om het narratief uit te breiden. Om een weergave van moslims in de media te promoten, die ze humaniseert en het witte voorrecht toekent een compleet individu te zijn. De held vs. schurk tweedeling wist miljoenen verhalen ertussen in uit en impliceert dat diversiteit binnen de islam non-existent is.

Het is zeldzaam, maar een glimp van een completer portret brak tragisch genoeg eindelijk door met Deah Barakat, een van de drie slachtoffers in de terroristische aanslag in Chapel Hill. In de nieuwsitems over de aanslag was Deah niet slechts moslim. Hij was een Amerikaanse staatsburger, een student tandheelkunde, een jonggehuwde, een vriend, een ambassadeur voor vrijwilligerswerk en een basketbalfan. In zijn dood werd hij niet gereduceerd tot een een deel van zijn identiteit, maar werd hij beschreven als een driedimensionale persoonlijkheid met naast een geloofsovertuiging ook aspiraties en hobbies.

Een van de redenen waarom dit zo cruciaal is, kwam van Karaki. In de nasleep van haar interview met de sheikh gaf ze dit simpele inzicht:

"Ik voel me geen held, ik voel me als elke andere man of vrouw met zelfrespect."

Wanneer we geconfronteerd worden met een moslim die naar voren geschoven wordt als de meest puristische portrettering van de islam, of ze nou heldhaftig of bloeddorstig zijn, is het noodzakelijk dit te onthouden: we zien altijd een individu, nooit een groep, altijd één moslim, nooit één islam.


Tofik Dibi
(Dit stuk verscheen eerder deze week in The Washington Post http://www.washingtonpost.com/posteverything/wp/2015/03/17/no-not-every-muslims-a-terrorist-but-calling-us-all-heroes-is-just-as-bad/?hpid=z11)

Deze vertaling verscheen eerder op het blog van Tofik Dibi en is in overleg met de auteur ook op Republiek Allochtonië geplaatst. Meer van Tofik Dibi op dit blog hier

 

Volg Republiek Allochtonië op twitter of like ons op facebook.  

Waardeert u ons vrijwilligerswerk? U kunt het laten blijken door een bijdrage over te maken op rekeningnummer NL12INGB0006026026 ten name van de stichting Allochtonenweblog te Amsterdam. Met een donatie van 5 euro zijn we al blij. Meer mag ook! 

 


Meer over beeldvorming, framing, identiteit, islam, moslims, tofik dibi.

Delen:

Reageer




Reacties


Antoine BERBEN - 30/03/2015 11:15

DIBI heeft helemaal gelijk maar heel eerlijk moet ik wel toegeven dat ik deze woorden nu veel makkelijker kan typen nadat ik ergens in dit weekend heb gezien hoe ABUTALEB als burgemeester in Rotterdam met dit hele fenomeen omgaat. Mij gaf dat namelijk wel moed!

john Dubbelboer - 25/03/2015 11:25

Er zit natuurlijk iets in. Zowel de schurk als de held bevestigen de connotatie met het razende islamitische geweld. Dus niet-moslims, ga hier een keer aan voorbij en behandel ons Moslims als normale mensen.
Geen enkel bezwaar tegen maar het is wel weer dat zo wij, niet-moslims, wat moeten opbrengen.
Wij mogen Moslims niet vereenzelvigen met IS ( niet mijn Islam) en wij moeten maar begrijpen dat Moslims eigenlijk normale mensen willen zijn. Dat is prima maar zolang het normaal wordt gevonden dat vaders een stukje voorhuid van hun zoon laten wegsnijden moeten we liever daar nog eens over praten dan direct andere verlangens van Moslims. Er is hier namelijk minstens sprake van een botsing van grondrechten en dat betekent praten en nog eens praten.