Loopt onze manier van leven gevaar?

In opinie door Dick Mantel op 29-02-2016 | 19:56

Tekst: Dick Mantel

In een interview in Trouw (19 febr. 2016) brengt Halbe Zijlstra als zijn mening naar voren dat onze manier van leven gevaar loopt. Een uitspraak van Halbe Zijlstra: ‘Wij zijn in Nederland vind ik veel te lang tolerant geweest naar intolerantie jegens onszelf. We hebben onverdraagzaamheid richting onze waarden gedoogd. Dat is natuurlijk heel stom’. En op de vraag ‘We hebben het dus al bijna vijftig jaar verkeerd gedaan?’, antwoordt Zijlstra: ‘Sterker nog, toen met die hele multiculturele samenleving, dat leek prachtig, maar het is helemaal niet prachtig, omdat je je eigen normen en waarden geweld aandoet’. Zijlstra zegt dat hij te vaak tolerantie ziet verschuiven naar goedpraten en wegkijken.

Wie kijkt er nou eigenlijk weg?

Halbe Zijlstra promoveert zichzelf in het interview tot kampioen wegkijken. Maar dan wegkijken van het probleem van de huidige ‘wij/zij tweedeling’ in de maatschappij. Van de verdeling in ‘wij’ en de ‘anderen’. Al twintig jaar kijken ‘we’ daar van weg en Zijlstra wil daarin nu kennelijk het voortouw nemen. Al twintig jaar worden onze normen en waarden en onze nationale identiteit heilig verklaard. Begrijp me goed, ook ik draag de gelijkheid van man en vrouw, de rechten van de vrouw, de rechten van homo’s en lesbiennes, de vrijheid van meningsuiting en tolerantie hoog in het vaandel. Maar het opkomen voor bovenstaande rechten en vrijheden wordt heden ten dage misbruikt om de hele groep ‘anderen’ te diskwalificeren.
Al twintig jaar zijn we bezig met het indelen van mensen op basis van culturele (en geloofs) kenmerken. Waarbij een ‘nieuwkomer’ als groep wordt aangesproken. Als groep die collectief ‘afwijkend en minder’ is. We creëren daarmee een tweedeling, een ‘wij/zij-indeling’. Daarvan wegkijken is gevaarlijk, zeker in deze internationaal gezien zeer onrustige tijd.
Het vormen van de ‘wij-groep’ is ontstaan uit onzekerheid. Er was teveel houvast weggevallen: door het verminderen van de steun van de zuil waar we toe behoorden (de verzuiling had natuurlijk ook een beklemmende werking), door de globalisering, door de europeanisering, door de komst van veel nieuwkomers met een vreemd geloof, door de meedogenloze uitvergroting van problemen door de media, door de individualisering. Ter bescherming werd dus een denkbeeldige muur opgericht tussen de vrije, ruimdenkende, moderne, individualistische ‘wij-groep’ en de groep van de ‘anderen’. De ‘anderen’ die, in onze gedachten, in bepaalde opzichten minder ver zijn dan ‘wij’.

Waarom moeten we niet wegkijken van de tweedeling?

De waarheid wat betreft de tweedeling moet onder ogen gezien worden. We moeten ons bewust zijn van het feit dat bij de constructie ervan en bij het omgaan ermee uitgegaan wordt van een aantal misvattingen:
1. We gaan ervan uit dat de ‘wij’ en de ‘zij’ groep homogeen zijn. Maar de ‘wij-groep’ is allesbehalve homogeen en de ‘zij groep’ evenmin.
2. Er wordt ten onrechte uitgegaan van de onveranderlijkheid en het allesbepalende van culturen (en geloven).
3. Er wordt geëist dat de personen uit de ‘zij-groep’ net zo worden als ‘wij’. Dat komt in feite neer op (verplichte) assimilatie. Het is een misvatting om te denken dat dit de gewenste integratie bevordert.

En natuurlijk: de multiculturele samenleving-aanbidders hebben het weer gedaan

In de inleiding staat wat Halbe Zijlstra hierover zegt. Een uitgebreide reactie zou dit artikel veel te lang maken. Maar uit bestudering van de integratiepolitiek blijkt dat er nooit naar een multiculturele samenleving (samengaand met een idee van cultuurrelativisme) is gestreefd. Het enige wat op dit streven zou kunnen wijzen is het stimuleren van ‘integratie met behoud van eigen identiteit’. Dat principe is maar een kort leven beschoren geweest (begin tachtiger jaren). In de beginperiode was een belangrijke reden dat er naar gestreefd werd, het feit dat het de terugkeer makkelijker zou maken. Links verschilde bij deze aanpak nauwelijks van rechts. Als je in oude nota’s de term ‘multicultureel’ tegenkomt dan wordt daar meestal ‘multi-etnisch’ mee bedoeld. Aan het begrip ‘multicultureel’ wordt nu een andere betekenis gegeven dan het vroeger had. Met de bedoeling politieke tegenstanders aan te vallen. Men noemt dit een ‘counter discourse’.
Nu toch het woord ‘politiek’ en de kreet ‘links/rechts’ is gevallen, hierbij de verzekering dat dit artikel niet bedoeld is om een politieke voorkeur uit te spreken. In het hele politieke spectrum is sprake van een indeling van mensen op basis van culturele kenmerken. Hierbij nog wel een opmerking gericht aan ‘links’. Verzet je met wat meer deskundigheid tegen het verwijt ‘multiculti-aanbidder’ te zijn geweest.

Hoe verder?

Onze manier van leven loopt geen gevaar. Het is nodig dat we meer zelfvertrouwen opbrengen dan we nu doen. Het is belangrijk om te beseffen dat een periode als de huidige niet nieuw is voor ons. Met de tegenstelling protestant/katholiek en plattelander/stedeling konden we vroeger ook omgaan. We zullen moeten laten zien dat we het niet verleerd zijn. Laten we het ‘kunnen omgaan met (super)diversiteit’ verheffen tot onze nationale identiteit, zonder die superdiversiteit te verheerlijken. Niets is zo fataal als het apart zetten van groepen. We hoeven het zeker niet in alles met elkaar eens te zijn, maar met elkaar praten is beter dan uitsluiten. Uiteraard uitgaande van het principe dat iedereen zich aan onze wet- en regelgeving moet houden.
Emancipatieprocessen komen in groepen alleen op gang als de groepen zich veilig en geaccepteerd voelen . Op afstand gezette groepen zullen eerst de grootste aandacht geven aan de groepsemancipatie en daarna zal pas de individuele emancipatie tot stand kunnen komen. We bereiken met ons ‘indelen naar culturele kenmerken’, met onze eis van verplichte assimilatie, precies het tegengestelde van wat we willen.

De Tweedeling is het euvel van deze tijd. We hebben al veel exit-oproepen gehad (Nexit, GRexit, BRexit enz), maar er moet er nog maar een bij: TWexit.


Dick Mantel, gepensioneerd wiskundeleraar en voorstander van een serieuze bezinning op het huidige ‘discours van culturalisme’. Meer van Dick Mantel op Republiek Allochtonië hier


Volg Republiek Allochtonië op twitter of like ons op facebook.  

Waardeert u ons vrijwilligerswerk? U kunt het laten blijken door een bijdrage over te maken op rekeningnummer NL12INGB0006026026 ten name van de stichting Allochtonenweblog te Amsterdam. Met een donatie van 5 euro zijn we al blij. Meer mag ook!  

 


Meer over dick mantel, halbe zijlstra, normen en waarden.

Delen:

Reageer




Reacties


De Graeve Freddy - 02/03/2016 12:09

Beste Renzo, elke verandering in levenswijze die voortvloeit uit een beknotting van vrijheden, is een achteruitgang.
Elke achteruitgang creëert frustratie.
Elke frustratie wordt of de kop ingedrukt of groeit uit tot massafrustratie en zal uiteindelijk ontploffen.
Politici willen alleen maar dat de bevolking “rustig”blijft. Politici zijn fantastisch in het doven van vuurtjes, maar als het er op aankomt om de vuurtjes te voorkomen, wat men visie noemt, zijn ze onwetend.
Kijk maar hoe Europa de vluchtelingencrisis niet oplost. Dat er vluchtelingen gingen komen, was in de sterren geschreven, maar men heeft gewacht tot ze er werkelijk waren om acties te ondernemen (enfin ronkende verklaringen te maken, die geen aarde aan de dijk brengen).
Deze enorme onmacht leidt nu dat locale regeringen, maatregels treffen, die eigenlijk ondemocratisch en racistisch zijn.

Brahim - 02/03/2016 09:40

Beste Renzo, ik zie het inderdaad als een nederlaag en een verkeerd signaal wanneer er een aparte opvang voor homoseksuelen moet komen.
Soms moet dat blijkbaar om de veiligheid van mensen te garanderen. Daarom hebben we ook Blijf van mijn Lijf huizen en houden we supporters van verschillende voetbalclubs in gescheiden vakken. Dat zijn ook nederlagen. Over voetbal gesproken: dat er zelden een voeballer uit de kast komt omdat die wereld zo homofoob is, vind ik ook een nederlaag. Maar een bedreiging van onze manier van leven is dat niet.
Wat ik wel een bedreiging vind: de malloten die gewelddadig tegen asielzoekers protesteren, politici bedreigen en daarbij 'politieke dekking' krijgen.

renzo - 01/03/2016 20:33

onze manier van leven loopt zeker gevaar door immigratie. Binnenkort zullen we LGBT' ers scheiden in AZC's. Sterker, dat gebeurt nu al. We willen kennelijk niet dat er doden vallen. mooi. Nu een vraag voor de auteur en de reageerders hier: vindt u deze apartheid en segregatie vooruitgang of achteruitgang? Ik vind, heel raar wsl, dat apartheid achteruitgang is. Schande dat het moet. Dat is een directe aanval op ons leven. En die mensen komen dus in onze maatschappij! (ja niet allemaal, ik weet het, maar 1% kan voldoende zijn.)> voor u wijst naar NL nu: die maatregel van scheiding van homo's was in NL voordien niet nodig. Nu dus wel in een categorie. Dat is een aanval. dat is achteruitgang. Graag uw argumenten waarom u apartheid een vooruitgang vindt. Ik ben zeer zeer benieuwd.

Joep hermans - 01/03/2016 16:00

De bijdrage van Dick Mantel geeft mij geen duidelijk beeld van zijn visie op het vraagstuk van het Multiculturalisme waar Nederland in vijftig jaar tijd mee is overladen. Want de ontkenning van de daarmee gepaard gaande segregatie in onze leefomgeving heeft geresulteerd in een steeds verdere onrust onder grote delen van de oorspronkelijke bevolking. Deze onrust is er, en die is er niet voor niets. Juist onder de minder hoogopgeleide en minder welvarende bevolkingsdelen is deze het grootst, aangejaagd daarbij door de steeds groter wordende inkomens en standsverschillen tussen deze groepen. Het politieke invloed evenwicht verschilt aantoonbaar daarbij tussen deze klassen. Terwijl hoogopgeleiden weinig te duchten hebben van de allochtone concurrentie op zowel de arbeidsmarkt als wel op het vlak van sociale voorzieningen, geld dat wel ten zeerste voor de laagopgeleiden, laag-gesalarieerden en uitkeringsgerechtigden.
Juist deze groeperingen voelen zich extra benadeeld door het feit dat vooral Mohammedaanse immigranten met hun totaal andere levenswijze en waarden meteen dezelfde status krijgen als zijzelf en in dezelfde wijken woonachtig worden. Dat steekt en brengt de vaak toch al fragiele maatschappelijke status verder onder druk. Hun leefomgeving verandert daardoor en andere aspecten komen daar bovenop, zoals concurrentie op de lagere arbeidsmarkt en vergaande diversiteit van leerlingen op de traditionele onderwijsinstituten. Kortom zij zijn het die de klappen op moeten vangen die door de politieke besluitvorming worden uitgedeeld. De beter gesitueerden en hoog opgeleide bevolkingsgroepen hebben de vrijheid en het voorrecht om een hogere moraliteit uit te dragen, doordat zij niet of nauwelijks geconfronteerd worden met het verlies van werkgelegenheid, eigenheid en statutair houvast.
Daarbij zijn de begrippen muliculturaliteit en etniciteit verwarrend in de discussie. Het overgrote deel van de Nederlanders heeft geen of zeer weinig moeite met medeburgers van een andere huidskleur dan de blanke. Zie bijvoorbeeld hoe honderdduizenden mensen uit Suriname en in mindere mate uit Indonesië naar Nederland trokken bij beëindiging van onze koloniale betrokkenheid. Hier was nauwelijks sprake van rellen, anti demonstraties of verhitte discussies in de media. Een ander voorbeeld: Wie heeft er ooit gehoord van protesten tegen Chinezen die onze frietkotten en cafetaria’s overnemen om van hun populaire restaurants maar niet te spreken. Het gaat er dus niet om hoe je hoofd er uitziet, maar wel om wat er in zit. En als die inhoud de gedeelde normen en waarden van de gevestigde samenleving niet onderschrijft of er zelfs in hoge mate afstand van neemt, roept dat een vijandbeeld op bij veel mensen, inherent aan de misschien wel genetisch bepaalde behoefte van de mensheid om eigen waarden, territorium en toekomst te verdedigen tegen een ieder die daar inbreuk op maakt, of lijkt te maken. Ook haalt Dick Mantel een vergelijking naar voren met de integratie van het Katholieke en Protestantse volksdeel na het bijeenschrapen van Noordelijke en Zuidelijke Nederlandse gebieden tot een Koninkrijk. Dit is een integratie debat van een heel andere orde. Het gaat hier over mensen met een van oorsprong zelfde ( Katholieke) cultuur, uiteengedreven door Machtspolitiek/Godsdienstige strategieën. Met het verdwijnen van deze geschilpunten kwam er ruimte voor verdere samenwerking en herleving van een collectieve arbeidsmoraal die de Lage Landen, Zuidelijk en Noordelijk, weer een leidende positie leverde in de Europese en zelfs Mondiale economie. Op de achtergrond speelde het Christendom daarbij een structurerende rol, in die zin dat zowel uit de Bijbel als uit de leer van Christus aanzet wordt gegeven tot arbeidzaamheid en persoonlijke verantwoordelijkheid voor zowel de collectieve als individuele welvaart. Het dan ook niet verwonderlijk dat juist in culturen waar deze mind set op een andere wijze geïnterpreteerd wordt, zowel diezelfde persoonlijke als collectieve welvaart op een lager niveau ligt. Het is verstandig deze beschouwingen te spiegelen aan de huidige problematiek, die hoewel vaak verbloemd in de discussie, vooral geleid wordt door de angst voor de Mohammedaanse invloed op onze verworven vrijheden en welvaart. Ook is het te overdenken waard of de, an sich selbst, toegedachte, hoogstaand gewaande moraal, van veel goed gebekte/opgeleide discussianten op den duur in de realiteit echt veel beter zal zijn dan die van verontruste wijkbewoners of de mensen in o.a. de Balkanlanden. De ramp die zich daar afspeelde en nog steeds niet is opgelost, is een van de vele voorbeelden van de zeer moeilijke mogelijkheden tot samenleving van Christelijk georiënteerden met volgelingen van Mohammed. Aldaar leeft men al meer dan duizend jaar samen en nog steeds is er oorlog en segregatie. Een voorbeeld uit de realiteit, vlak naast ons. Maar echt niet alleen met het Christendom, want evenzeer de clashes van het Mohammedanisme met het Hindoeïsme en Boeddhisme in India en andere landen geeft aan dat deze integratie ook in Nederland gedoemd is te mislukken of op zijn minst zeer moeizaam zal zijn. Tenzij het werkelijk zo is, dat alle Nederlanders een veel hogere ethische moraal hebben dan in de genoemde en vergelijkbare landen. Dat waag ik echter ten zeerste te betwijfelen als het er echt op aan komt.
In een opzicht ben ik het wel met Dick Mantel eens, deze clash of cultures heeft niets met politiek te maken. Het verschil in inzicht daarover loopt door alle partijen heen, en ook door de gelederen van de vele niet stemmers in Nederland. Het is een verschillende interpretatie van de mogelijkheden en van de bedreigingen voor het huidige én voor het toekomstige welbevinden van de gevestigde Nederlander. Het is daarom van belang lering te trekken uit de situatie in andere landen met de zelfde problemen, deze te analyseren, de negatieve en positieve aspecten hierin te duiden. Zodat er een onderbouwde analyse wordt gemaakt, welke het mogelijk maakt de toekomstige tendens van verdere massa immigratie te beheren en te beteugelen. Want laten we eerlijk zijn, de immense uitbreiding van de wereldbevolking in combinatie met de aanstaande klimaatverandering zal West Europa met een immigratieprobleem opzadelen zoals nog nooit eerder in de geschiedenis heeft plaatsgevonden. In hoeverre een superieure moraal van korte termijn politici hier een sturende rol kan spelen zal moeten blijken. Hoe billijk de drijfveren van deze immigranten ook mogen zijn om een betere samenleving op te zoeken dan die van hun geboorteplek, het is aan ons om onze welvaart en cultuur te behouden, zodat die een voorbeeld kan blijven voor andere culturen, maar geen uitvlucht. Ik pleit dan ook voor een meer realistische dan voor een meer idealistische benadering van deze materie. Dus voor een serieuze in plaats van een superieure moraal.

De Graeve Freddy - 01/03/2016 11:45

Ik denk dat U zich lichtelijk vergist…
Er zijn bij elke komst van “nieuwelingen”, mensen met en andere cultuur, oorsprong of wat dan ook, steeds problemen geweest.
Deze problemen waren van min of meer lange duur, maar we hebben nooit “nieuwelingen” gehad uit een groep mensen die moorden omdat ze het niet eens zijn met de opvattingen van diegenen die hen opvangen.
Dit maakt dat mensen bang zijn en zich afvragen: “Is deze persoon werkelijk hier om vredevol in dit land te zijn, zich te gedragen als West Europeaan, of beraamd deze persoon een aanslag, een moord of wat dan ook”
Kunnen deze mensen, die in West Europa er alles aan doen om zich te integreren, daaraan wat doen?
Het antwoord is ja en neen.
Ja, want ze zouden als groep meer openlijk deze gebeurtenissen moeten verafschuwen en het initiatief nemen om de “goddelijke”teksten aan te passen aan de plaats en tijd.
Ze zouden zich moeten gedragen als West Europeanen zodat ze niet in het straatbeeld opvallen. Door in het straatbeeld zich als “aanhanger” te tonen, laat men impliciet zien dat men het eens is met die acties, zelfs als dat in werkelijkheid niet zo is.
Neen, want één van de voorwaarden van hun eigen geloof, laat niet toe dat men ook maar de minste kritiek vormt tegenover dat geloof.
Misschien als een grote massa “nieuwelingen”of afstammelingen van nieuwelingen zich openlijk zou verzetten tegen de gang van zaken en openlijk kiezen voor een aangepast godsdienstbeleid, zou men misschien in het Midden Oosten kunnen begrijpen dat er iets op gang komt, waar ze op termijn weinig zullen kunnen tegen doen.
Ook zou er misschien op wereldniveau moeten onderhandeld worden dat moslims alleen maar godsdienstvrijheid kunnen genieten in de landen van opvang, als ook in hun land godsdienstvrijheid bestaat.
Het is omdat wij te veel met onze armen open hebben gestaan, zonder ons daar vragen of aangepaste condities bij te stellen, dat we nu in deze situatie zitten en dat het “wij” en “zij” gevoel is doorgekomen.