Wees moslim met opgeheven hoofd

In opinie op 19-10-2010 | 07:32

Tekst: Tofik Dibi

De uitslag van de verkiezingen sloeg bij veel mensen in mijn omgeving in als een bom. Ik kreeg regelmatig de vraag ‘Wat nu?’.

De vraag kwam in het bijzonder van - jonge – moslims. Naarmate de kans van slagen van het rechtse kabinet toenam, nam ook het aantal vraagstellers toe. Soms zelfs tot vervelens toe. Aan de vraagstellers was duidelijk te zien dat zij onzeker waren over de toekomst. Alsof er in hun leven iets ergs stond te gebeuren na de monsterzege van Wilders en zijn toenadering tot de macht.

Toegegeven, sommige vraagstellers vond ik te makkelijk in de slachtofferrol vervallen. Eén daarvan is een buurtgenoot die toch echt geen lieverdje is. Hij maakte zich druk over wat hem zou worden aangedaan, terwijl hij zelf zelden compassie toont met een ander. En dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Toch leek het merendeel van de mensen die mij aansprak oprecht bezorgd over hun toekomst, en de toekomst van Nederland. De twee studentes in de trein, de beschonken jongen in de Paradiso, mijn bovenbuurman in het trapportaal, een vriendin van mijn moeder, de jongens op het pleintje in de buurt: allemaal bezig met de opmars van de PVV en allemaal nieuwsgierig naar een geruststellend antwoord op hun vragen. Zoals: Wat gaat Geert Wilders doen? Kan ik met mijn twee paspoorten worden uitgezet? Moet ik mijn hoofddoek afdoen? Wordt de Koran een verboden boek? Mag de moskee nog wel open blijven? Moeten we emigreren? Is dit het begin van de-islamisering? De vraag die nog wel het meest terugkeerde in mijn contacten was: En nu, wat gaat er gebeuren?

Soms probeerde ik uit te leggen dat de PVV niet deel gaat nemen aan de regering, maar slechts gedoogsteun geeft aan een minderheidskabinet. Een wazige blik in hun ogen was het resultaat. Gedoogsteun wat is dat? Heeft hij nu wel of geen macht? Wilders onderhandelde toch mee? Zijn de VVD en het CDA het nu wel of niet eens met de PVV? De jongeren begrijpen er maar weinig van. Wat natuurlijk ook niet zo gek is. Op een gegeven moment legde ik de gedoogconstructie maar niet meer uit.

Veel belangrijker voor deze Nederlanders was mijn antwoord op de vraag of Geert Wilders een bedreiging voor hen is nu de PVV tegen de macht aanschuurt. Het antwoord dat ik hen gaf en nu weer luid en duidelijk geef, is eigenlijk heel simpel: de PVV is geen bedreiging voor jou, jij bent een bedreiging voor de PVV. Geert Wilders krijgt knikkende knietjes en klamme handjes van jou omdat één blik op jou hem stamelend achterlaat met een mond vol tanden.

De twee rechtenstudentes zijn namelijk niet bezig met de sharia, maar met onze rechtsstaat. De jongen in Paradiso voelt zich moslim, maar ook vrij om een wodka-7-up te drinken. Mijn bovenbuurman bidt vijf keer per dag en laat zijn dochters vrij in hun keuze een hoofddoek te dragen. De vriendin van mijn moeder is getrouwd met een Surinaamse Nederlander en trekt zich niks aan van de sociale druk tegen hun huwelijk. De jongens uit de buurt hebben een hekel aan Geert Wilders, maar verdedigen zijn vrijheid van meningsuiting.

Mijn antwoord aan alle - jonge - moslims is: claim je eigen geloof en succes. Laat je noch door radicale islamcritici, noch door radicale moslims gevangen houden in hun interpretatie van jouw geloof en in je potentie. Sta niet passief langs de zijlijn toe te kijken naar de manier waarop je onderwerp bent geworden van een heftig debat. Wees mondig en vol zelfvertrouwen. Wees moslim met opgeheven hoofd. Word een voorbeeld voor anderen. Dát is het meest overtuigende en onweerlegbare bewijs van het ongelijk van Geert Wilders. Jij moet niet bang zijn voor hem. Hij is bang voor jou.

Tofik Dibi is Tweede Kamerlid namens GroenLinks


Meer over groenlinks, islam, islamdebat, moslim, pvv, tofik dibi.

Delen:

Reageer




Reacties


merel - 21/10/2010 15:55

Ik ben het volledig met je eens dat wij moeten leven met een opgeheven hoofd, maar het is tegelijkertijd ONTZETTEND moeilijk. Niet omdat ik niet trots ben op mijn geloof, maar omdat ik zie en zelf om heen hoor en mee maak dat er een STILLE DERDE OORLOG om me heen gaande is. Hoe kun je leven in een wereld vol haat? Hoe kunje functioneren dag in dag uit wetende dat jij met je kleur, geloof en afkomst als onveilig en ongewenst bestempeld wordt? "Nee, jij bent anders" Moet zo'n zin mij blij maken? Mijn broeders en zusters worden afgekraakt op basis van geloof (de mijne), kleur (de mijne) en afkomst (de mijne), maar vrees niet "jij bent anders". Om eerlijk te zijn, ben ik het spuugzat dat ik dit dag in dag uit moet pikken! Ik ben de discussies spuugzat! Ik ben zwaar moedeloos de laatste tijd vanwege de goedgekeurde discriminatie, die schuil gaat onder de term "vrijheid van meningsuiting". Waar is de vrijheid om te zijn wie je bent? Waarom ben ik niet goed, zoals ik ben? Wellicht zal men dit niet winnen en zal ik kunnen blijven bestaan, maar ik blijf bestaan met een bitter gevoel. Het doet ontzettend veel pijn om te weten dat we terug gaan naar de tijd dat het oké was om negroïde mensen achter in de bus te zetten. Nogmaals ik laat mijn hoofd niet hangen, maar zodra ik binnen zit in mijn huis waar ik me nog een beetje veilig voel, zakt mijn hoofd van het strijden en denken. Ik kan niet geloven dat mensen zo kunnen zijn.

Met vriendelijke groet.